QARAVAN irqi ədaləti dəstəkləyən 100-dən çox LGBTQ təşkilatının birgə bəyanatını imzalayır

«Əgər ədalətsizlik vəziyyətində neytralsınızsa, zalımın tərəfini seçmisiniz». Bu sözləri arxiyepiskop Desmond Tutu 30 ildən çox əvvəl yazıb. Onlar bizə xatırladır ki, laqeydlik heç vaxt nifrət uçurumunu aşmağa kömək etməyəcək. Bu gün isə onlar hamımız və LGBTQ insanların bərabərhüquqluluğu uğrunda hərəkat üçün fəaliyyətə çağırış olmalıdır.

Bu bahar bizə sərt və ağrılı şəkildə xatırlatdı ki, strateji məqsədi ağların üstünlüyü olan irqçilik ABŞ tarixini, iddia etdiyimiz kimi, demokratiyamızın üzərində dayandığı ideallardan — ədalət, bərabərlik, azadlıqdan — az müəyyən etmir.

Biz George Floydun unudulması mümkün olmayan yalvarışlarını eşitdik. O, insana lazım olan ən sadə şeyi — ona nəfəs almağa imkan verməyi xahiş edirdi, Minneapolis polisi isə amansız laqeydliklə dizini onun boynuna sıxırdı.

Biz Breonna Taylorun sevgilisinin ağrısını hiss etdik: Louisville-in mülki geyimli polisləri evlərinin qapısını sındırıb, o yataqda yatarkən onu səkkiz dəfə vurduqdan sonra o, 911-ə zəng edirdi.

Biz özbaşına divan tutan ağların Corciya ştatının Brunswick şəhərində Ahmaud Arbery-ni necə güllələdiyini gördük və bilirdik ki, bütün ölkəni qəzəbləndirən video üzə çıxana qədər onlar məsuliyyətdən yayına bilirdilər.

Biz ağdərili bir qadının irqi silah kimi necə istifadə etdiyini gördük: qorxmuş kimi davranaraq, o, Central Park-da quşları müşahidə edən qaradərili gey Christian Cooper-dən şikayət etmək üçün polisə zəng etdi.

Biz transgender insanların — xüsusilə qaradərili transgender qadınların — qətlləri barədə o qədər tez-tez eşidir və oxuyuruq ki, bunu zorakılıq epidemiyası adlandırmaq şişirtmə olmaz. Təkcə bu il icmamızdan ən azı 12 nəfəri itirdik: Dustin Parker, Neulisa Luciano Ruiz, Yampi Méndez Arocho, Monika Diamond, Lexi, Johanna Metzger, Serena Angelique Velázquez Ramos, Layla Pelaez Sánchez, Penélope Díaz Ramírez, Nina Pop, Helle Jae O’Regan və Tony McDade.

Bütün bu hallar nifrət, zorakılıq və sistemli irqçilik — çox vaxt cəzasız — qaradərililərin həyatını alanda niyə səsimizi ucaltmalı olduğumuzu sərt şəkildə xatırladır.

LGBTQ hərəkatının işi əhəmiyyətli qələbələr gətirib: LGBTQ insanların vətəndaş hüquqları xeyli genişlənib. Bəs onlardan istifadə etmək azadlığı olmadan vətəndaş hüquqlarının nə faydası var?

Təşkilatlarımızın çoxu interseksionallığı əsas dəyərlərdən birinə çevirməkdə irəliləyib və daha müxtəlif, ədalətli və inklüziv olmağa söz verib. Lakin indi daha irəli getmək və açıq şəkildə öhdəlik götürmək lazımdır: antirasizmi qəbul etmək və ağların üstünlüyünə son qoymaq. Bu, missiyamızdan irəli gələn zəruri nəticə deyil, LGBTQ insanların tam bərabərhüquqluluğu məqsədinin ayrılmaz hissəsidir.

Biz, aşağıda imza edənlər, anlayırıq ki, neytral qala bilmərik və təkcə dərk etməklə fəaliyyəti əvəz etmək olmaz. LGBTQ icması polis zorakılığına və vəhşiliyinə qarşı durmağın nə demək olduğunu eşitməklə deyil, öz təcrübəsindən bilir. İyunu Qürur ayı kimi qeyd edirik, çünki o, həm də Nyu-Yorkdakı Stonewall-da, ondan da əvvəl isə Kaliforniyada, belə zorakılığın adi hal olduğu və heç kimi təəccübləndirmədiyi vaxt, polis təqiblərinə və vəhşiliyinə necə müqavimət göstərdiyimizi xatırladır. Biz bunu tam, azad və açıq həyat yaşamağın bədəli kimi alçaldılmanı və qorxunu qəbul etməkdən imtina etdiyimiz dönüş anı kimi xatırlayırıq.

Bizə ikinci dərəcəli insanlar olduğumuzu, həyatlarımızın önəmsiz olduğunu təkrarlayan mədəniyyətə qarşı ayağa qalxıb cavab verməyin nə demək olduğunu bilirik. Bu gün biz yenidən #BlackLivesMatter demək üçün birləşirik və bu sözlərin tələb etdiyi kimi hərəkət etməyi öhdəmizə götürürük.