QARAVAN irqiy adolatni qoʻllab-quvvatlab 100 dan ortiq LGBTQ tashkilotining umumiy bayonotini imzolaydi

«Agar adolatsizlik vaziyatida betaraf boʻlsangiz, siz zolim tomonini tanlagan boʻlasiz». Bu soʻzlarni arxiyepiskop Desmond Tutu 30 yildan koʻproq vaqt oldin yozgan. Ular bizga befarqlik hech qachon nafrat jarligidan oʻtishga yordam bermasligini eslatadi. Bugun esa ular barchamizni va LGBTQ insonlarning teng huquqliligi uchun harakatni amalga chorlashi kerak.

Bu bahor bizga qattiq va ogʻriqli tarzda eslatdi: irqchilik va uning strategik maqsadi — oqlar ustunligi — AQSH tarixini demokratiyamiz tayanadi deb aytadigan ideallar — adolat, tenglik va erkinlikdan kam belgilamaydi.

Biz George Floydning unutib boʻlmaydigan iltijolarini eshitdik. U insonga kerak boʻlgan eng oddiy narsani — unga nafas olishga imkon berishni soʻradi, Minneapolis politsiyachisi esa shafqatsiz befarqlik bilan uning boʻyniga tizzasini bosib turardi.

Biz Breonna Taylorning yigiti 911 ga qoʻngʻiroq qilganida uning ogʻrigʻini his qildik: Louisvillening fuqarocha kiyimdagi politsiyachilari ularning uyi eshigini sindirib kirgan va u toʻshagida uxlab yotganida unga sakkiz marta oʻq tekkizgan edi.

Biz Brunswick, Jorjiya shtatida oʻzboshimchalik bilan jazo berayotgan oq tanlilar Ahmaud Arberyni otib oʻldirganini koʻrdik va butun mamlakatni gʻazablantirgan video paydo boʻlgunicha ular javobgarlikdan qochib yurganini bilardik.

Biz oq tanli ayol irqni qurol sifatida ishlatganini koʻrdik: qoʻrqqandek koʻrinib, u Central Parkda qushlarni kuzatayotgan qora tanli gey Christian Cooper ustidan shikoyat qilib politsiyaga qoʻngʻiroq qildi.

Biz trans insonlarning — ayniqsa qora tanli trans ayollarning — oʻldirilishi haqida shunchalik tez-tez eshitamiz va oʻqiymizki, buni zoʻravonlik epidemiyasi deb atash mubolagʻa boʻlmaydi. Faqat shu yilning oʻzida hamjamiyatimizdan kamida 12 kishini yoʻqotdik: Dustin Parker, Neulisa Luciano Ruiz, Yampi Méndez Arocho, Monika Diamond, Lexi, Johanna Metzger, Serena Angelique Velázquez Ramos, Layla Pelaez Sánchez, Penélope Díaz Ramírez, Nina Pop, Helle Jae O’Regan va Tony McDade.

Bu holatlarning barchasi nafrat, zoʻravonlik va tizimli irqchilik — koʻpincha jazosiz — qora tanlilarning hayotini olib ketayotganda nima uchun ovozimizni koʻtarishimiz shartligini qattiq eslatadi.

LGBTQ harakatining ishi sezilarli gʻalabalar keltirdi: LGBTQ insonlarning fuqarolik huquqlari ancha kengaydi. Lekin ulardan foydalanish erkinligi boʻlmasa, fuqarolik huquqlaridan nima foyda?

Koʻplab tashkilotlarimiz interseksionallikni asosiy qadriyatlardan biriga aylantirishda oldinga siljidi va yanada xilma-xil, adolatli va inklyuziv boʻlishga vaʼda berdi. Lekin endi yanada uzoqroqqa borish va ochiq majburiyat olish kerak: irqchilikka qarshi turishni qabul qilish va oqlar ustunligiga barham berish. Bu missiyamizdan kelib chiqadigan zaruriy natija emas, balki LGBTQ insonlarning toʻliq teng huquqliligi maqsadining ajralmas qismi.

Biz, quyida imzo chekkanlar, betaraf qola olmasligimizni va faqat anglash bilan harakatni almashtirib boʻlmasligini tushunamiz. LGBTQ hamjamiyati politsiya shafqatsizligi va zoʻravonligiga qarshi turish nimaligini oʻz tajribasidan biladi. Biz iyunni Prayd oyi sifatida nishonlaymiz, chunki u, xususan, Nyu-Yorkdagi Stonewallda, undan ham oldin esa Kaliforniyada, bunday zoʻravonlik odatiy hol boʻlib, hech kimni ajablantirmagan paytda politsiya taʼqiblari va shafqatsizligiga qanday qarshilik koʻrsatganimizni eslatadi. Biz buni toʻliq, erkin va ochiq hayot uchun toʻlov sifatida xoʻrlik va qoʻrquvni qabul qilishdan bosh tortgan burilish lahzasi sifatida eslaymiz.

Bizni ikkinchi darajali odamlar, hayotimiz muhim emas deb takrorlaydigan madaniyatga qarshi bosh koʻtarish va unga munosib javob berish nimaligini bilamiz. Bugun biz yana #BlackLivesMatter deyish uchun birlashamiz va bu soʻzlar talab qilganidek harakat qilish majburiyatini olamiz.