QARAVAN расалык адилеттүүлүктү колдогон 100дөн ашык ЛГБТК уюмунун жалпы билдирүүсүнө кол коёт

«Эгер сиз адилетсиздик болгон кырдаалда бейтарап болсоңуз, сиз эзүүчүнүн тарабын тандадыңыз». Бул сөздөрдү архиепископ Десмонд Туту 30 жылдан ашык убакыт мурун жазган. Алар кайдыгерлик жек көрүүнүн туңгуюгун жеңүүгө эч качан жардам бербей турганын эскертет. Бүгүн алар баарыбыз үчүн жана ЛГБТК адамдардын тең укуктуулугу үчүн кыймыл үчүн аракетке чакыруу болушу керек.

Бул жаз бизге расизм өзүнүн стратегиялык максаты — актардын үстөмдүгү менен — АКШнын тарыхын биздин демократиябыз таянат деп ырастаган идеалдар: адилеттүүлүк, теңчилик, эркиндик сыяктуу эле аныктай турганын катуу жана оор эскертти.

Биз Джордж Флойддун унутулгус жалбарууларын уктук. Ал адамга керектүү эң жөнөкөй нерсени — дем алууга мүмкүнчүлүк берүүнү сурап жатты, ал эми Миннеаполистеги полиция кызматкери ырайымсыз кайдыгерлик менен анын мойнуна тизесин басып турду.

Биз Бреонна Тейлордун жигитинин азабын сездик: Луисвиллдеги жарандык кийимчен полиция кызматкерлери алардын үйүнүн эшигин талкалап кирип, Бреонна төшөгүндө уктап жатканда ага сегиз жолу ок тийгизгенден кийин, жигити 911ге чалып жатты.

Биз Джорджия штатынын Брансуик шаарында өз алдынча сот жүргүзгөн актар Ахмад Арберини атып өлтүргөнүн көрдүк жана бүт өлкөнү ачуулантып жиберген видео чыкканга чейин алар жоопкерчиликтен кутулуп келгенин билдик.

Биз ак аял расаны куралга айландырганын көрдүк: ал коркконсуп, Борбордук паркта куштарды байкап жүргөн кара терилүү гей Кристиан Купер боюнча арызданып, полицияга чалды.

Биз трансгендер адамдардын — өзгөчө кара терилүү трансгендер аялдардын — өлтүрүлүшү тууралуу ушунчалык көп угуп, окуйбуз, муну зомбулуктун эпидемиясы деп атоо апыртма болбойт. Ушул жылы эле биз коомчулугубуздун жок дегенде 12 адамынан ажырадык: Дастин Паркер, Неулиса Лусиано Руис, Ямпи Мендес Арочо, Моника Даймонд, Лекси, Джоанна Метцгер, Серена Анжелик Веласкес Рамос, Лайла Пелаэс Санчес, Пенелопа Диас Рамирес, Нина Поп, Хелле Джей О’Риган жана Тони Макдейд.

Бул окуялардын баары жек көрүү, зомбулук жана системалуу расизм — өтө көп учурда жазасыз — кара терилүү адамдардын өмүрүн алганда эмне үчүн үнүбүздү көтөрүүгө милдеттүү экенибизди катуу эскертет.

ЛГБТК кыймылынын иши олуттуу жеңиштерди алып келди: ЛГБТК адамдардын жарандык укуктары кыйла кеңейди. Бирок аларды пайдалануу эркиндиги жок жарандык укуктардан эмне пайда?

Биздин көптөгөн уюмдар интерсекционалдуулукту негизги баалуулуктардын бирине айландырууда алга жылышты жана ар түрдүү, адилеттүү жана инклюзивдүү болууга убада беришти. Бирок азыр андан ары барып, ачык милдеттенмелерди алуу керек: антирасизмди кабыл алып, актардын үстөмдүгүнө чек коюу. Бул ЛГБТК адамдардын толук тең укуктуулугу деген максаттын ажырагыс бөлүгү, биздин миссиябыздан келип чыккан зарыл натыйжа эмес.

Биз, төмөндө кол койгондор, бейтарап кала албасыбызды жана аракетти жөн гана түшүнүү менен алмаштыра албасыбызды билебиз. ЛГБТК коомчулугу полициянын ырайымсыздыгына жана зомбулугуна каршы туруу эмне экенин өз тажрыйбасынан жакшы билет. Биз июнду Сыймык айы катары белгилейбиз, анткени ал, айрыкча, Нью-Йорктогу Stonewall жайында, андан да мурун Калифорнияда, мындай зомбулук кадимки көрүнүш болуп, эч кимди таң калтырбаган убакта полициянын куугунтугуна жана ырайымсыздыгына кантип каршы турганыбызды эске салат. Биз муну толук, эркин жана ачык жашоо үчүн кемсинтүүнү жана коркунучту баа катары кабыл алуудан баш тарткан бурулуш учур катары эстейбиз.

Бизге экинчи сорттогу адамдарбыз, жашообуз маанилүү эмес деп кайталаган маданиятка каршы көтөрүлүп, каршылык көрсөтүү эмнени билдирерин билебиз. Бүгүн биз #BlackLivesMatter деп айтуу үчүн кайрадан биригип, ушул сөздөр талап кылгандай аракет кылууга милдеттенебиз.